Bajka opowiada o młodej parazaurolofce Poli, która odkrywa swój niezwykły dar – magiczne trąbienie zdolne leczyć wszystko, co żyje. Gdy tajemnicza choroba zagraża całemu lasowi, Pola musi pokonać swoje wątpliwości i nauczyć się kontrolować swoją moc, aby uratować przyjaciół i przywrócić równowagę w naturze.
Odkrycie magicznego daru
Pola była młodą parazaurolofką o zielonkawej skórze i pięknym grzebieniu na głowie. Mieszkała w gęstym, prehistorycznym lesie razem ze swoją mamą i tatą. Jednak Pola czuła się inna od innych dinozaurów. Gdy inne parazaurolofy trąbiły głośno i radośnie, jej dźwięki wydawały się dziwnie melodyjne i delikatne.
„Polu, dlaczego tak cicho trąbisz?” – pytała mama, martwiąc się o swoją córkę. „Inne młode parazaurolofy są znacznie głośniejsze!”
„Nie wiem, mamo. Po prostu tak mi wychodzi” – odpowiadała smutno Pola, chowając głowę za swoim kolorowym grzebieniem.
Pewnego słonecznego poranka Pola spacerowana sama po lesie, gdy zauważyła małego jeża skulonego pod zwiędłym paprotkiem. Zwierzątko wyglądało bardzo słabo, a jego kolce były matowe i smutne.
„Co ci jest, mały przyjacielu?” – zapytała delikatnie Pola, pochylając swoją długą szyję.
„Nazywam się Józek” – wyszeptał jeż. „Jestem bardzo chory. Te paprocie też chorują. Cały las powoli umiera…”
Poli zrobiło się bardzo smutno na widok cierpienia małego Józka. Instynktownie zaczęła nucić swoją cichą melodię, która brzmiała jak najpiękniejsza kołysanka. Dźwięki płynęły delikatnie z jej dzioba, tworząc magiczne echo wśród drzew.
Nagle stało się coś niezwykłego! Paprocie wokół Józka zaczęły się prostować, ich liście nabierały żywego, zielonego koloru. Mały jeż podniósł głowę, a jego oczy błyszczały zdrowiem. Kolce znów stały się lśniące i mocne.
„Co… co się stało?” – wyszeptał zdumiony Józek, podnosząc się na łapki.
„Nie wiem!” – wykrzyknęła równie zaskoczona Pola. „Po prostu śpiewałam, jak zawsze…”
Wokół nich las jakby ożywał. Zwiędłe kwiaty podnosiły główki, chore drzewa wypuszczały nowe pąki, a powietrze wypełniał zapach świeżości i życia. Pola patrzyła na swoje dzieło z niedowierzaniem.
„Masz magiczny dar!” – zawołał radośnie Józek, skacząc wokół jej wielkich łap. „Twoje trąbienie potrafi leczyć! To niesamowite!”
Tego dnia Pola po raz pierwszy poczuła się wyjątkowa w pozytywny sposób. Nie była dziwna czy inna – była obdarowana niezwykłą mocą, która mogła pomagać innym. Jej serce wypełniła radość i duma, ale także niepokój. Czy potrafi kontrolować ten dar? Czy będzie umiała go używać, gdy będzie naprawdę potrzebny?
Spotkanie z Mistrzem Melodii
Wieści o niezwykłym darze Poli szybko rozeszły się po całym lesie. Dinozaury przychodziły z daleka, aby zobaczyć młodą parazaurolofkę, która mogła leczyć swoim śpiewem. Jedni byli pełni podziwu, inni sceptyczni, a niektórzy nawet trochę przestraszeni.
„To niemożliwe!” – mówili starsi dinozaury. „Nigdy nie słyszeliśmy o czymś takim!”
Pola czuła się przytłoczona całą tą uwagą. Czasami jej magiczny śpiew działał doskonale, ale zdarzały się też chwile, gdy nic się nie działo. To sprawiało, że traciła pewność siebie.
Pewnego wieczoru, gdy Pola siedziała smutna nad strumykiem, usłyszała w oddali piękną, głęboką melodię. Dźwięk był tak magiczny i pełen mądrości, że natychmiast poczuła się spokojna. Podążyła za muzyką i dotarła do jasnej polany, gdzie na wielkim kamieniu siedział najstarszy parazaurolof, jakiego kiedykolwiek widziała.
„Witaj, młoda Polu” – powiedział łagodnie stary dinozaur. „Nazywam się Melodius. Słyszałem o twoim darze.”
„Skąd pan wie, jak mam na imię?” – zapytała zdziwiona Pola.
„Jestem Mistrzem Melodii. Od wieków strzegę tajemnic muzyki i dźwięku w tym lesie. Taki dar jak twój jest bardzo rzadki i cenny.”
Mistrz Melodius opowiedział Poli o pradawnych czasach, gdy niektóre dinozaury posiadały magiczne zdolności związane z muzyką. Wyjaśnił, że jej dar to nie przypadek, ale część większego planu natury.
„Ale dlaczego czasami mój śpiew nie działa?” – zapytała zmartwiona Pola.
„Bo magia płynie z serca, nie z gardła” – odpowiedział mądrze stary parazaurolof. „Gdy śpiewasz z prawdziwą miłością i wiarą w siebie, twoja moc jest nieograniczona. Ale gdy wątpisz lub boisz się, magia słabnie.”
Przez kolejne dni Mistrz Melodius uczył Polę, jak słuchać swojego serca i kontrolować emocje. Pokazał jej starożytne techniki oddychania i koncentracji. Uczył ją różnych tonacji i melodii, każda służyła innemu celowi – jedne leczyły rany, inne przywracały siłę, a jeszcze inne pomagały rosnąć roślinom.
„Pamiętaj, Polu” – mówił podczas lekcji. „Twój dar nie jest tylko twoją własnością. Został ci dany, abyś pomagała innym. Ale nie możesz pomagać, jeśli sama w siebie nie wierzysz.”
Józek często towarzyszył im podczas nauki, zachęcając Polę i kibicując jej postępom. Pod okiem Mistrza Melodiusa młoda parazaurolofka coraz lepiej kontrolowała swój dar. Jej pewność siebie rosła z każdym dniem, a magiczny śpiew stawał się coraz potężniejszy i precyzyjniejszy.
Walka z Czarnym Grzybem
Właśnie gdy Pola zaczynała czuć się pewnie ze swoim darem, nad las nadciągnęło prawdziwe zagrożenie. Tajemnicza, czarna plama zaczęła rozprzestrzeniać się po lesie, niszcząc wszystko na swojej drodze. Rośliny więdły w ciągu godzin, zwierzęta chorowały, a nawet potężne drzewa tracily liście i obumierały.
„To Czarny Grzyb!” – wykrzyknął przerażony Mistrz Melodius, gdy zobaczył rosnącą plamę zniszczenia. „Pradawne zło, które pochłania życie. Nie widziałem go od setek lat!”
Józek przybiegł do Poli, ledwo zipając. „Cały las choruje! Nawet Drzewo Życia w centrum lasu zaczyna więdnąć! Jeśli ono umrze, zginiemy wszyscy!”
Drzewo Życia było największym i najstarszym drzewem w lesie, źródłem magicznej energii, która podtrzymywała życie wszystkich mieszkańców. Pola wiedziała, że tylko ona może je uratować.
„Nie potrafię!” – płakała młoda parazaurolofka. „Czarny Grzyb jest zbyt potężny! A jeśli mój śpiew nie zadziała?”
„Musisz spróbować” – powiedział łagodnie Mistrz Melodius. „Wierz w siebie, Polu. Twój dar jest silniejszy niż myślisz.”
Pola, Józek i Mistrz Melodius wyruszyli w kierunku centrum lasu. Im bliżej się znajdowali, tym bardziej przerażający stawał się widok. Wszystko wokół było czarne i martwe. W końcu dotarli do Drzewa Życia, które ledwo żyło, a jego potężny pień pokrywały czarne plamy.
U stóp drzewa kłębił się Czarny Grzyb – masa czarnej mgły o złowieszczych, czerwonych oczach.
„Więc to ty jesteś tą małą śpiewaczką” – zaśmiał się złowrogo Grzyb. „Twoja żałosna muzyczka nie może nic przeciwko mojej mocy!”
Pola drżała ze strachu, ale pomyślała o wszystkich zwierzętach i roślinach, które potrzebowały jej pomocy. Pomyślała o Józku, o Mistrzu Melodiusie, o swoich rodzicach. Jej serce wypełniła ogromna miłość do lasu i wszystkich jego mieszkańców.
Zaczęła śpiewać. Najpierw cicho, potem coraz głośniej. Jej melodia była najpiękniejsza, jaką kiedykolwiek zaśpiewała – pełna miłości, nadziei i siły życia. Czarny Grzyb zaczął się cofać, skowycząc z bólu.
„To niemożliwe!” – krzyczał, kurczac się coraz bardziej.
Pola śpiewała dalej, a jej muzyka niosła magiczną energię po całym lesie. Wszędzie, gdzie dotarły jej dźwięki, życie wracało. Drzewo Życia wyprostowało się, jego liście znów zazieleniły, a czarne plamy znikły.
W końcu Czarny Grzyb znikł całkowicie, pokonany przez moc muzyki płynącej z czystego serca. Pola upadła z wyczerpania, ale uśmiechała się radośnie. Uratowała las i wszystkich swoich przyjaciół.
„Wiedziałem, że ci się uda” – powiedział z dumą Mistrz Melodius. „Uwierzyłaś w siebie i w moc swojego serca.”
Od tego dnia Pola stała się strażniczką lasu, używając swojego daru, aby pomagać wszystkim potrzebującym. Nauczyła się, że prawdziwa siła nie leży w magii, ale w miłości i wierze w siebie.