Bajka – „Pociąg Franek i zaczarowana stacja”

Tajemniczy peron

Pewnego mglistego poranka, na stację przybył Pociąg Franek – żwawy, barwnie pomalowany lokomotywka, który mimo swego niewielkiego rozmiaru, emanował energią i ciekawością. Franek przewoził różnego rodzaju ładunki i pasażerów, a każda podróż była dla niego nową przygodą, pełną niespodziewanych zdarzeń i ciekawych ludzi.

Stacja, na którą przybył, zdawała się być jak każda inna. Była pełna hałasu i życia, z tłumem ludzi spieszących w różne strony, ze swoimi walizkami i torebkami. Ale podczas gdy Franek czekał na odjazd, zauważył coś niezwykłego. Jeden z peronów był całkowicie opustoszały, a tory, które do niego prowadziły, pokryte były lśniącym kurzem.

– Jak to możliwe, że nikt nie korzysta z tego peronu? – zastanawiał się Franek. – Przecież wygląda na to, że jest w idealnym stanie. Może warto byłoby tam zajrzeć?

Ciekawość wzięła górę, i Franek, pomimo początkowych wahania, zdecydował się na śmiałe posunięcie. Postanowił zbadać tajemnicę opustoszałego peronu. Ruszył powoli, przyglądając się uważnie każdemu detalu. W jego oczach zaiskrzyło podekscytowanie, gdy zauważył, że kurz na torach wyglądał jak drobinki srebra.

Z każdym metrem, który pokonywał, Franek czuł, że zbliża się do czegoś niezwykłego. Świat wokół niego zdawał się zmieniać. Wiatr niespodziewanie przestał szeleścić liśćmi na drzewach, a słońce zaczęło świecić jaśniej, rzucając blask na opustoszały peron.

– Co za dziwne miejsce – pomyślał Franek. – Czuję, że coś tu jest nie tak. Ale co?

Gdy Franek dojechał do peronu, zauważył, że jest jeszcze piękniejszy z bliska. Ławki były wyszlifowane do perfekcji, a zegar na ścianie, mimo że zatrzymany, miał w sobie coś magicznego. Franek czuł, że to miejsce skrywa wiele tajemnic. Wiedział, że musi je odkryć. Ale jak?

Wtedy, nagle, Franek usłyszał delikatny szum. Zdawało mu się, że to szum wiatru, ale po chwili zrozumiał, że to coś innego. To był dźwięk… dźwięk pociągu. Franek zamarł w bezruchu, a jego serce zaczęło bić mocniej. Czy to możliwe, że inny pociąg również zdecydował się na tę podróż?

– Muszę dowiedzieć się, co to za miejsce – pomyślał Franek. – I muszę dowiedzieć się, kto jeszcze tu przyjeżdża. To jest początek mojej największej przygody!

Tak oto zakończyła się pierwsza część przygody Pociągu Franka. Co Franek odkryje na tajemniczym peronie? Czy uda mu się rozwikłać tajemnicę tego miejsca? Tego dowiemy się w kolejnej części bajki.

Niespodziewani pasażerowie

Właśnie gdy Franek zastanawiał się nad tajemnicą, znikąd pojawiła się starsza pani. Była to babcia Ema, niewielka, sprężysta kobieta z iskrzącymi oczami, która mimo swojego wieku, emanowała energią i radością życia. U jej boku kręcił się mały chłopiec – Jasio, jej wnuczek. Jasio miał jasne, pełne marzeń oczy, które rozbłysły na widok Franka.

– Dzień dobry, Franek – powiedziała babcia Ema, uśmiechając się serdecznie. – Czy to ty jesteś tym pociągiem, który przybył na nasz peron?

– Tak, to ja – odpowiedział zaskoczony Franek. – Ale skąd pani wie moje imię?

Babcia Ema uśmiechnęła się tajemniczo. – Och, wiemy o tobie więcej, niż ci się wydaje, Franek. Na przykład wiemy, że jesteś bardzo ciekawym pociągiem, który uwielbia przygody i nowe wyzwania – powiedziała, patrząc na niego z błyszczącymi oczami.

– To prawda – przyznał Franek. – Ale jak to możliwe? I co to za miejsce?

Na te słowa babcia Ema roześmiała się serdecznie. – To jest bardzo specjalne miejsce, Franek – wyjaśniła. – To stacja, która jest widoczna tylko dla wyjątkowych pociągów. Tych, które mają w sobie coś więcej niż tylko stal i parę. Tych, które mają w sobie duszę.

– Duszę? – zapytał zdziwiony Franek. – Ale przecież jestem tylko pociągiem…

– Nie, Franek, ty jesteś czymś więcej – powiedziała babcia Ema. – Ty jesteś pociągiem, który zawsze szuka przygód, który jest zawsze ciekawy świata, który nie boi się nowych wyzwań. To jest twoja dusza. I to właśnie dzięki niej możesz widzieć naszą stację.

Zdumiony, ale również podekscytowany, Franek zapytał: – Czy to znaczy, że mogę dowiedzieć się więcej o tym miejscu?

Babcia Ema pokiwała głową. – Tak, Franek. Ale tylko pod jednym warunkiem. Musisz zabrać nas na przejażdżkę. Chciałbym pokazać tobie i Jasiowi, co to znaczy prawdziwa magia.

– Z przyjemnością! – odpowiedział Franek. – Czy jest coś, czego powinienem się bać?

Babcia Ema uśmiechnęła się szeroko. – Nie, Franek. Wszystko, co zobaczysz, będzie tylko pokazem tego, co masz już w sobie. Więc nie ma się czego bać. Jesteś gotowy na to?

– Tak, jestem gotowy – odparł Franek, czując, że jego serce bije mocniej. – To jest początek mojej największej przygody!

I tak zaczęła się druga część przygody Pociągu Franka. Co Franek odkryje podczas tej niezwykłej podróży? Czy uda mu się rozwikłać tajemnicę tego magicznego miejsca? Tego dowiemy się w kolejnej części bajki.

Podróż do serca magii

Załadowany energią i determinacją, Franek wraz z babcią Emą i małym Jasiem, zdecydował się wyruszyć w nieznane. Babcia Ema, siedząc wygodnie w jednym z wagonów, zaczęła opowiadać o magicznym torowisku, które rozpościerało się przed nimi.

– Widzicie, dzieci – zaczęła babcia Ema – niektóre rzeczy są tak piękne, że aż nieprawdziwe. Na tych torach, każdy krok, każdy metr, jest pełen magii.

Właśnie wtedy, Franek przejechał przez niewielki tunel niezwykle piękny z bioluminescencyjnymi roślinami, które oświetlały drogę. Jego barwnie pomalowane boki odbijały niebieskie światło, tworząc fantastyczny spektakl.

– Ojej! – wykrzyknął Jasio, patrząc z zachwytem na przemierzające obok nich leśne cienie. – To wygląda jak z bajki!

Podróż trwała, a za każdym zakrętem torów, Franek, babcia Ema i Jasio odkrywali nowe, fascynujące miejsca. Przemierzyli górskie szlaki, na których szczyty tańczyły w rytmie ich podróży, a wiatr grał miłą melodię na liściach drzew.

– To takie piękne! – szepnęła babcia Ema. – Nie przypominam sobie, kiedy ostatnio widziałam coś takiego. Franek, jesteś naprawdę wyjątkowym pociągiem!

W końcu, po wielu godzinach pełnych przygód i niesamowitych widoków, dotarli do serca zaczarowanej stacji. Był to ogromny, zabytkowy budynek, którego czerwona cegła błyszczała w promieniach zachodzącego słońca. Franek, pełen podziwu, zatrzymał się, aby podziwiać ten widok.

– To jest… niesamowite! – wykrzyknął. – Czuję, że to miejsce jest naprawdę wyjątkowe.

Babcia Ema uśmiechnęła się do niego i powiedziała:

– Franek, to miejsce jest tak wyjątkowe, jak ty. To jest serce magii, które bije tylko dla tych, którzy są gotowi na przygodę. To jest miejsce, gdzie twoje przeznaczenie się spełnia.

– Moje przeznaczenie? – zapytał zaskoczony Franek.

– Tak, Franek – odparła babcia Ema. – Jesteś pociągiem, który łączy światy. Twoim zadaniem jest przewozić pasażerów przez te magiczne tory, pokazując im niezwykłe miejsca i spełniając ich marzenia.

W tym momencie, Franek poczuł, jak jego serce wypełnia się radością. Wiedział, że znalazł swoje prawdziwe przeznaczenie. Był gotowy na nowe przygody, pełne magii i niezwykłości.

Tak oto zakończyła się trzecia część przygody Pociągu Franka. Co przyniesie mu przyszłość, teraz, gdy odkrył swoje prawdziwe przeznaczenie? Czy będzie w stanie sprostać wyzwaniom, jakie stawia przed nim magiczne torowisko? Tego dowiemy się w kolejnej części bajki.

Przeczytaj również

Komentarze

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj