Bajka o lisku – „Lisek Władek i tajemnica starego dębu”

Zagadkowy znak

W sercu wielkiego lasu, gdzie szelest liści tworzył melodię dla wszystkich jego mieszkańców, mieszkał pewien młody i ciekawski lisek o imieniu Władek. Dzień jak co dzień rozpoczął się od zabawy w promieniach porannego słońca, które przebijało się przez gęste gałęzie drzew, rzucając na ziemię kolorowe plamy.

Władek był bardzo ciekawym lisem i uwielbiał odkrywać nowe miejsca w lesie. Tym razem jego przygoda zaczęła się wśród korzeni starego dębu, którego liście opowiadały historie sprzed wieków. Bawiąc się między masywnymi korzeniami, Władek zauważył coś niezwykłego. Na jednym z korzeni, ukrytym w cieniu, dostrzegł dziwny znak wyryty w korze drzewa.

— O, co to może być? — zastanawiał się głośno Władek, przysuwając pyszczek bliżej tajemniczego symbolu.

Podobne znaku nigdy wcześniej nie widział. Był to rysunek, który nie przypominał niczego, co znał z lasu. Władek postanowił, że koniecznie musi dowiedzieć się więcej o tym zagadkowym odkryciu. Wiedział, że sam nie rozszyfruje tego znaku, więc postanowił poprosić o pomoc swoich przyjaciół: sowę Helenę, jeża Filipa i zająca Benka.

— Muszę ich natychmiast znaleźć! — wykrzyknął Władek i ruszył galopem przez leśne ścieżki.

Pierwsze znalazł zająca Benka, skaczącego beztrosko po polanie, ścigając motyle.

— Benek, odkryłem coś niezwykłego! — zawołał Władek, wpadając na polanę.

— Co takiego? — spytał zaciekawiony Benek, przerywając zabawę.

— Tajemniczy znak na starym dębie. Musisz mi pomóc go rozszyfrować!

Benek, zawsze gotowy do przygód, natychmiast zgodził się pomóc przyjacielowi. Razem udali się do Filipa, który z wielkim zainteresowaniem przyglądał się swojej kolekcji kamieni.

— Filip, przyjacielu, potrzebujemy twojej pomocy! — zawołał Władek, kiedy zbliżyli się do jeża.

— Z znaleziskami pod ziemią nie ma dla mnie tajemnic! — odpowiedział Filip, dumnie podnosząc jedną ze swoich jeżowych kolców.

— A co powiesz na tajemnicę w korze drzewa? — zapytał z uśmiechem Benek.

Jeż, który nigdy nie odmawiał przygody i zagadek, z entuzjazmem zgodził się dołączyć do nich. Teraz pozostało im tylko odnaleźć sowę Helenę, która z pewnością swoją mądrością znacznie przyczyniłaby się do rozwiązania tajemnicy.

Odnalezienie Heleny nie było łatwe, ponieważ sowa miała zwyczaj spędzać dni na drzemce w najwyższych konarach drzew. Ostatecznie, po długim szukaniu i wielu wezwaniach, Helena przysunęła się do krawędzi gałęzi, na której spoczywała.

— Co wy trzej wyprawiacie tym razem? — zapytała senna Helena, przecierając oczka.

— Odkryliśmy tajemniczy znak i potrzebujemy twojej mądrości, aby go rozszyfrować — wyjaśnił Władek.

— Stary znak, mówisz? To może być coś bardzo interesującego. Poprowadźcie mnie do tego dębu.

Wszyscy czworo ruszyli w kierunku starego dębu, rozmawiając o możliwych teoriach dotyczących znaku. Były to rozmowy pełne podekscytowania i domysłów, a ścieżka, którą szli, zdawała się być krótsza, gdy byli razem.

Do dębu dotarli wczesnym popołudniem. Władek wskazał wszystkim tajemniczy znak, a Helena, po długim milczącym badaniu, rzekła:

— To bardzo stary symbol… Może być kluczem do czegoś wielkiego. Warto to zbadać — mówiła poważnie Helena, co jeszcze bardziej podsyciło zainteresowanie reszty grupy.

Poszukiwania wiedzy o znaku zaczęły się od przeszukania leśnej biblioteki, gdzie zebrali wszystkie książki, które mogłyby mieć jakiekolwiek informacje o starych znakach i runach. Benek przeszedł się po okolicy, by zapytać najstarsze drzewa w lesie, czy pamiętają taki znak. Filip rozpoczął kopanie pod korzeniem dębu, myśląc, że może symbol wskazuje na coś ukrytego pod ziemią. Helena z kolei, zasiadła na najwyższej gałęzi i rozmyślała nad znaczeniem znaku, próbując połączyć wiedzę z legend lasu.

Wyglądało na to, że rozpoczęła się przygoda, której żaden z nich nie mógł przewidzieć. I choć znak był zagadką, której nie rozumieli, to wszyscy czworo byli gotowi do podjęcia wyzwania, którego rozwiązanie mogło ich prowadzić przez najbardziej niezwykłe zakątki ich leśnego domu. Władek, Benek, Helena i Filip wiedzieli jedno – niezależnie od tego, co odkryją, będą to robić razem, gdyż przyjaźń była największą siłą, jaką posiadały te leśne stworzenia.

Tajemnica starego dębu


Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, a jego ostatnie promienie odbijały się na srebrzystej korze starego, mądrego dębu. Władek i jego przyjaciele, po całodniowych poszukiwaniach i rozmyślaniach, zgromadzili się znów u jego korzeni, gotowi odkryć tajemnicę, która ich tak zaciekawiła.

— Słuchajcie, znalazłem coś co pomoże nam poznać znaczenie medalionu! — zawołał Filip, podekscytowany wysuwając się z pod korzenia.

— Co znalazłeś? — zapytał Władek, zaglądając do wykopanej przez Filipa dziury.

Filip dumnie wyciągnął przed siebie mały, zakurzony skrawek pergaminu.

— To stara mapa! — wykrzyknął Benek, podskakując z radości.

— O tak, mapa lasu. Ale nie jakiegokolwiek lasu, to mapa naszego lasu! — dodała Helena, badając pergamin swoimi mądrymi oczami.

Na pergaminie widniały różne zakręty i ścieżki, z których niektóre już dawno porosły mchem i trawą. Na środku mapy, w miejscu, gdzie rysunkowy dąb dumnie stał, zaznaczony był krzyżyk.

— To musi być… miejsce, gdzie ukryty jest skarb! — Władek poczuł, jak serce bije mu szybciej od emocji.

— Ale jak go odnaleźć? Te ścieżki mogą prowadzić wszędzie — zaniepokoił się Benek, marszcząc czoło.

Helena wleciała na najwyższą gałąź i spojrzała na las z góry.

— Z tej perspektywy wszystko jest jaśniejsze. Ścieżki prowadzące do skarbu tworzą kształt gwiazdy. Musimy podążać ścieżką na wschód, a potem na południe. — wyjaśniła.

Przyjaciele bez wahania ruszyli wyznaczonym szlakiem, a każdy krok zbliżał ich coraz bardziej do rozwiązania tajemnicy. Mgła zaczęła opadać na las, a księżyc w pełni rozświetlał nocne niebo, tworząc magiczną atmosferę wokół nich.

Wędrówka była pełna niespodzianek; napotkali na swojej drodze stare, wijące się pnącza, które trzeba było sprytnie ominąć, a także głębokie rowy, które Benek z gracją przeskakiwał, pomagając przyjaciołom.

W końcu dotarli do małej polany, gdzie księżycowe światło odbijało się od czegoś błyszczącego w trawie. Był to stary, zardzewiały medalion.

— Czyżby to był skarb? — Władek podniósł medalion, a jego oczom ukazały się wygrawerowane inicjały.

Patrząc na inicjały, Helena nagle zdała sobie sprawę, że zna te literki z legend i starych opowieści leśnych stworzeń.

— To inicjały twojego przodka, Władku! On był znanym odkrywcą i podróżnikiem, którego historie opiewały cały las!

— Och, nie mogę w to uwierzyć. To znaczy, że odziedziczyłem ducha przygody po nim! — Władek poczuł się niezwykle dumny i związany ze swoją przeszłością.

Medalion był piękny, nawet po latach spędzonych w ukryciu, a jego tajemnica łączyła Władka z historią jego rodziny. Przyjaciele, zadowoleni z odkrycia, usiedli wokół Władka, śmiejąc się i opowiadając sobie historie.

— Jak myślicie, co jeszcze kryje ten las? — zapytał Filip, patrząc na drzewa, które zdawały się szeptać im kolejne tajemnice.

— Nie wiem, ale cokolwiek by to nie było, odkryjemy to razem — powiedział Benek, uśmiechając się do przyjaciół.

I tak, z medalionem świadczącym o dawnych przygodach i dziedzictwie, Władek i jego przyjaciele zrozumieli, że największym skarbem, jaki kiedykolwiek mogliby znaleźć, była ich przyjaźń i odwaga, które pozwoliły im przeżyć tak niezwykłą przygodę.

Od tej pory stary dąb nie był już tylko drzewem w lesie, ale stał się symbolem wiecznej przygody, która czekała na nich wszystkich, każdego dnia. I chociaż medalion znalazł swoje miejsce w sercu Władka, to prawdziwe odkrycie dopiero miało nadejść, za kolejnym zakrętem leśnej ścieżki…

Przeczytaj również

Komentarze

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj