Bajka o dobrym zachowaniu w przedszkolu „Kolorowe kredki”

InfantylnyTerapeutyczneZachowanie i relacjeBajka o dobrym zachowaniu w przedszkolu "Kolorowe kredki"

Bajka „Kolorowe kredki” to pouczająca opowieść dla dzieci w wieku przedszkolnym, która uczy dobrego zachowania, współpracy i dzielenia się z innymi. Poprzez przygody personifikowanych kredek, mali czytelnicy poznają wartość przyjaźni, empatii i wzajemnego szacunku w codziennych sytuacjach w przedszkolu.

Niesforny Czerwony

W pudełku na półce w przedszkolnej sali mieszkała wesoła rodzina kolorowych kredek. Każda z nich miała swój unikalny charakter i kolor. Były tam Żółta – zawsze uśmiechnięta i radosna, Niebieska – spokojna i opanowana, Zielona – ciekawa świata i pełna energii, oraz Czerwona – nieco uparta i zadziorną.

Pewnego dnia, gdy dzieci przyszły do przedszkola, pani wychowawczyni ogłosiła konkurs na najpiękniejszy rysunek jesieni. Wszystkie kredki podekscytowały się na myśl o tym, że będą mogły pomóc dzieciom w stworzeniu cudownych prac.

Czerwona kredka, która zawsze lubiła być w centrum uwagi, wykrzyknęła: „Ja jestem najważniejsza! Beze mnie nie narysujecie czerwonych jabłek ani kolorowych liści!”

Inne kredki spojrzały na nią ze zdziwieniem. Niebieska kredka delikatnie zauważyła: „Ale Czerwona, przecież każdy z nas jest równie ważny. Potrzebujemy siebie nawzajem, aby stworzyć piękny rysunek.”

Czerwona kredka nie chciała tego słuchać. Gdy Małgosia, jedna z dziewczynek, sięgnęła po nią, aby narysować czerwone jabłko, Czerwona zaczęła się wiercić i utrudniać rysowanie. „Nie chcę, żebyś mnie używała! Jestem zbyt wyjątkowa!” – krzyczała, choć Małgosia nie mogła jej usłyszeć.

Dziewczynka była zdezorientowana, dlaczego kredka tak dziwnie się zachowuje. Próbowała narysować jabłko, ale linie wychodziły krzywe i nierówne. Małgosia westchnęła z frustracją i odłożyła Czerwoną kredkę na bok.

„Zobacz, co narobiłaś!” – powiedziała Zielona kredka. „Małgosia jest smutna, bo nie może dokończyć swojego rysunku.”

Czerwona kredka poczuła się nieswojo. Nie chciała, żeby Małgosia była smutna. Zaczęła obserwować, jak inne dzieci rysują swoimi kredkami. Zobaczyła, jak Żółta kredka radośnie współpracuje z dzieckiem, tworząc piękne słoneczko. Niebieska kredka spokojnie pomagała w rysowaniu nieba, a Zielona z entuzjazmem malowała trawę i liście.

„Może rzeczywiście byłam zbyt samolubna,” – pomyślała Czerwona kredka. „Chyba powinnam przeprosić i spróbować być bardziej pomocna.”

Gdy Małgosia ponownie sięgnęła po Czerwoną kredkę, ta postanowiła się zmienić. Tym razem starała się być spokojna i współpracować. Ku zdziwieniu dziewczynki, kredka zaczęła rysować gładko i równo. Małgosia uśmiechnęła się, widząc, jak piękne czerwone jabłko pojawia się na jej rysunku.

„Widzisz? Nie jest tak źle, gdy współpracujesz,” – szepnęła Niebieska kredka do Czerwonej.

Czerwona kredka musiała przyznać, że miała rację. Poczuła ciepło w sercu, widząc radość Małgosi i piękno, które wspólnie stworzyły.

Lekcja współpracy

Następnego dnia w przedszkolu pani wychowawczyni zaproponowała dzieciom stworzenie wspólnego, dużego plakatu przedstawiającego ich ulubione zabawki. Kredki znów się podekscytowały – to była świetna okazja, aby wszyscy razem pracowali nad jednym projektem!

Czerwona kredka, pamiętając lekcję z poprzedniego dnia, postanowiła tym razem być bardziej przyjazna i otwarta na współpracę. „Hej, przyjaciele!” – zawołała do innych kredek. „Co powiecie na to, żebyśmy razem stworzyły coś naprawdę wyjątkowego?”

Inne kredki spojrzały na nią z zaskoczeniem, ale i radością. „To świetny pomysł, Czerwona!” – odpowiedziała entuzjastycznie Żółta kredka. „Razem możemy stworzyć coś niesamowitego!”

Dzieci zaczęły rysować swoje ulubione zabawki na dużym arkuszu papieru. Tomek sięgnął po Niebieską kredkę, aby narysować swojego ulubionego robota. „Hej, Czerwona,” – szepnęła Niebieska, „może mogłabyś dodać trochę koloru do anteny robota? To będzie wyglądać świetnie!”

Czerwona kredka z radością zgodziła się i gdy przyszła jej kolej, starannie pokolorowała antenę robota. Efekt był zachwycający – niebieski robot z czerwoną anteną wyglądał naprawdę fajnie!

„Wow, świetnie się uzupełniamy!” – powiedziała Czerwona do Niebieskiej. „Nigdy bym nie pomyślała, że nasze kolory tak dobrze do siebie pasują.”

W międzyczasie Zielona kredka pomagała Asi narysować jej ulubionego misia. „Hej, Żółta,” – zawołała Zielona, „czy możesz dodać trochę słonecznego blasku do futerka misia? To sprawi, że będzie wyglądał jeszcze bardziej przytulnie!”

Żółta kredka z entuzjazmem dołączyła do rysunku, dodając ciepłe akcenty do zielonego misia. Efekt był magiczny – miś wyglądał, jakby był oświetlony promieniami słońca.

Dzieci były zachwycone, widząc, jak ich rysunek nabiera życia dzięki współpracy różnych kolorów. Pani wychowawczyni obserwowała z uśmiechem, jak mali artyści dzielą się kredkami i pomagają sobie nawzajem w tworzeniu pięknego plakatu.

„Widzicie, dzieci,” – powiedziała pani, „gdy współpracujemy i dzielimy się, możemy stworzyć coś naprawdę wyjątkowego. Każdy z was ma coś szczególnego do zaoferowania, a razem jesteście jak te kolorowe kredki – tworzycie piękną, kolorową całość.”

Czerwona kredka poczuła dumę, słysząc te słowa. Zrozumiała, że bycie częścią zespołu jest o wiele przyjemniejsze niż próba bycia najważniejszym. „Mieliście rację,” – powiedziała do innych kredek. „Razem jesteśmy o wiele silniejsi i możemy stworzyć coś naprawdę wyjątkowego.”

Pod koniec dnia, gdy dzieci skończyły pracę nad plakatem, wszystkie kredki patrzyły z dumą na swoje wspólne dzieło. Plakat był pełen kolorów, radości i kreatywności. Każda kredka wniosła coś wyjątkowego, a razem stworzyły prawdziwe arcydzieło.

„To był wspaniały dzień,” – westchnęła zadowolona Żółta kredka. „Nie mogę się doczekać, jakie przygody nas jeszcze czekają!”

Inne kredki przytaknęły z entuzjazmem, ciesząc się nowo odkrytą przyjaźnią i duchem współpracy.

Wielki finał

Nadszedł dzień wielkiego finału konkursu rysunkowego w przedszkolu. Dzieci miały za zadanie stworzyć obrazek przedstawiający ich wymarzone wakacje. Kredki wiedziały, że to ich wielka szansa, aby pokazać, jak wiele nauczyły się o współpracy i przyjaźni.

„Okej, drużyno!” – zawołała Czerwona kredka z entuzjazmem. „Dziś jest nasz wielki dzień. Pokażmy wszystkim, co potrafimy zrobić, gdy działamy razem!”

Inne kredki odpowiedziały radosnym okrzykiem: „Tak! Damy z siebie wszystko!”

Gdy dzieci zaczęły rysować, kredki współpracowały jak nigdy dotąd. Zielona kredka tworzyła bujne palmy na tropikalnej plaży, podczas gdy Żółta dodawała promienie słońca i złoty piasek. Niebieska kredka malowała krystalicznie czystą wodę oceanu, a Czerwona dodawała kolorowe kwiaty i owoce.

„Hej, Niebieska,” – szepnęła Czerwona, „co powiesz na to, żebyśmy razem stworzyły piękny zachód słońca nad oceanem?”

Niebieska kredka była zachwycona tym pomysłem. „Świetny pomysł! Twój czerwony kolor będzie idealnie kontrastował z moim niebieskim niebem!”

Razem stworzyły spektakularny zachód słońca, który sprawił, że rysunek Oli wyglądał jak prawdziwe dzieło sztuki.

W międzyczasie Zielona kredka zauważyła, że Maciuś ma trudności z narysowaniem palmy. „Psst, Żółta,” – szepnęła, „pomóżmy Maciusiowi. Ty narysuj pień palmy, a ja dodam liście.”

Żółta kredka z radością zgodziła się i wspólnie pomogły chłopcu stworzyć przepiękną, realistyczną palmę.

Pani wychowawczyni chodziła między stolikami, podziwiając prace dzieci. „Jestem pod wrażeniem, jak pięknie wszyscy współpracujecie,” – powiedziała z uśmiechem. „Wasze rysunki są pełne życia i kolorów!”

Kredki poczuły się dumne, słysząc te słowa. Wiedziały, że ich współpraca przyczyniła się do sukcesu dzieci.

Gdy nadszedł czas ogłoszenia wyników konkursu, wszystkie dzieci i kredki były podekscytowane. Pani wychowawczyni stanęła przed klasą i powiedziała: „Drogie dzieci, jestem niezwykle dumna z was wszystkich. Wasze rysunki są wyjątkowe i pełne wyobraźni. Ale co najważniejsze, pokazaliście, jak wspaniale potraficie współpracować i dzielić się. Dlatego postanowiłam, że wszyscy jesteście zwycięzcami!”

Dzieci wybuchły radosnym okrzykiem, a kredki w pudełku aż podskoczyły z radości.

„Słyszeliście?” – powiedziała z dumą Czerwona kredka. „To wszystko dzięki naszej współpracy!”

„Masz rację,” – odpowiedziała Niebieska. „Razem jesteśmy niepokonani!”

Po zakończeniu konkursu, gdy dzieci poszły się bawić, kredki miały chwilę dla siebie.

„Wiecie co?” – powiedziała Czerwona kredka. „Nauczyłam się, że bycie częścią zespołu jest o wiele lepsze niż próba bycia najważniejszym. Razem możemy stworzyć prawdziwe cuda.”

Inne kredki przytaknęły z entuzjazmem. „To prawda,” – dodała Żółta. „Każdy z nas jest wyjątkowy, ale razem jesteśmy jak tęcza – piękni i kompletni.”

Tak zakończyła się przygoda kolorowych kredek w przedszkolu. Nauczyły się wartości przyjaźni, współpracy i dzielenia się. Od tego dnia, za każdym razem, gdy dzieci sięgały po kredki, te z radością współpracowały, tworząc coraz piękniejsze i bardziej kolorowe obrazy. A co najważniejsze, przekazywały dzieciom ważną lekcję – że razem możemy osiągnąć znacznie więcej niż w pojedynkę.

Przeczytaj również

Komentarze

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj