W prehistorycznych lasach żył buntowniczy młody Stygimoloch imieniem Łebek, który swoją twardą głową sprawiał więcej problemów niż pożytku. Bajka opowiada o jego przemianie z nieuważnego młodzika w odpowiedzialnego obrońcę, gdy los stawia na jego drodze zagrożone jajo rzadkiego gatunku i niebezpiecznego drapieżnika.
Twardy łeb w akcji
W gęstych paprociach prehistorycznego lasu żył młody Stygimoloch o imieniu Łebek. Jego charakterystyczną cechą była nie tylko potężna, kopulasta głowa pokryta kolcami, ale przede wszystkim niesamowite upór. Każdego poranka, gdy pierwsze promienie słońca przebijały się przez korony drzew paprociowych, Łebek budził się z jedną myślą – jak by tu znowu sprawić kłopot.
„Łebku, nie oddalaj się dzisiaj za daleko od naszego terenu” – ostrzegała go Mądra Szyja, jego matka, długoszyja dinozaur o łagodnym usposobieniu. „W dolinie widziano Pazura, tego groźnego Velociraptora. To bardzo niebezpieczny drapieżnik.”
Ale Łebek tylko parsknął pogardliwie. „Ach, mama! Ciągle się martwisz. Mam przecież najsilniejszą głowę w całym stadzie! Żaden głupi Velociraptor mi nie straszny.” I z tymi słowami runął przez zarośla, zostawiając za sobą chmurę pyłu i połamane gałęzie.
Mądra Szyja tylko westchnęła, patrząc za swoim synem. Wiedziała, że jej mały twardogłowiec musi sam przekonać się, że świat pełen jest niebezpieczeństw, których nie da się rozwiązać jedynie taranem głowy.
Łebek biegł przez las, czując się jak prawdziwy wojownik. Zatrzymywał się co chwilę, żeby potrenować swoje słynne uderzenia głową na pniach drzew. ŁASK! – rozlegał się głośny dźwięk, gdy jego kopulasta głowa uderzała w kore. Drzewa drżały, a ptaki z krzykiem uciekały z gałęzi.
„Widzieliście to?” – chwalił się Łebek dwójce młodych Triceratopsów, które pasły się nieopodal. „Potrafię przewrócić każde drzewo! Jestem najsilniejszy!”
Ale młode Triceratopsy tylko pokręciły głowami. „Łebku, naprawdę myślisz, że siła to wszystko?” – zapytała jedna z nich. „A co z mądrością? Co z ostrożnością?”
„Pfff! Głupoty!” – odparł Łebek i pobiegł dalej, machając ogonem z irytacją.
Gdy słońce znajdowało się już wysoko na niebie, Łebek dotarł do części lasu, której nigdy wcześniej nie odwiedzał. Drzewa rosły tu gęściej, a w powietrzu unosił się dziwny, niepokojący zapach. Nagle usłyszał cichy szmer dobiegający zza ogromnego pnia sekwoi. Zaintrygowany, podkradł się bliżej.
To, co zobaczył, sprawiło, że serce zabiło mu szybciej. Na ziemi, w małym zagłębieniu między korzeniami, leżało ogromne, perłowobiałe jajo. Było pokryte delikatnymi, tęczowymi plamkami i wydawało się lśnić w promieniach słońca przebijających się przez liście. Łebek nigdy nie widział czegoś tak pięknego.
„Co to może być?” – zastanawiał się na głos, zbliżając się ostrożnie. Nagle jajo lekko się poruszyło, a z środka dobiegł cichy, melodyjny dźwięk – jakby ktoś bardzo mały próbował śpiewać.
Niespodziewane spotkanie
Łebek stał jak zaczarowany, patrząc na tajemnicze jajo. Nigdy nie widział czegoś tak wyjątkowego. Inne jaja dinozaurów, które znał, były zwykle jednolicie szare lub brązowe, ale to lśniło wszystkimi kolorami tęczy. Gdy się przyglądał, zauważył, że skorupka jest niezwykle delikatna, niemal przezroczysta.
„Chyba powinnam sprawdzić, co tam robi ten młodzieniec” – usłyszał nagle znajomy głos. To była Mądra Szyja, która śledziła go od samego rana, martwząc się o jego bezpieczeństwo.
„Mamo! Chodź zobacz!” – zawołał podekscytowany Łebek. „Znalazłem coś niesamowitego!”
Mądra Szyja zbliżyła się powoli, a gdy zobaczyła jajo, jej oczy rozszerzyły się ze zdumienia. „Łebku, to jajo Parasaurolophusa! To bardzo rzadki gatunek dinozaurów śpiewających. Ich jaja są wyjątkowe, bo pisklęta uczą się melodii jeszcze przed wykluciecie.”
„Dinozaurów śpiewających?” – powtórzył Łebek, nie mogąc uwierzyć. „Czy to oznacza, że ten dźwięk, który słyszałem…”
„Tak, małe już próbuje śpiewać. Ale Łebku, to jajo jest w niebezpieczeństwie. Widzisz te ślady?” Mądra Szyja wskazała na ziemię wokół jaja. „To odciski łap Velociraptora. Pazur prawdopodobnie poluje na to jajo już od kilku dni.”
Łebek poczuł, jak jego serce zaczyna bić szybciej, ale tym razem nie z podekscytowania, lecz ze strachu. „Co możemy zrobić, mamo?”
„Musimy przenieść jajo w bezpieczne miejsce, ale to bardzo delikatna operacja. Parasaurolophus ma niezwykle kruche skorupki. Jeden nieostrożny ruch i…”
Nagle zarośla za nimi zaszeleściły. Z cienia wyłonił się Pazur – Velociraptor o zielonawej skórze pokrytej ciemnymi plamami. Jego oczy błyszczały chciwością, a ostre pazury błyskały w słońcu. Był znacznie większy niż Łebek i wyglądał na bardzo głodnego.
„Cóż, cóż…” – zasyczał Pazur, oblizując się. „Małe Stygimolochki przyszły mi odbić zdobycz? Jak słodko. Ale obawiam się, że to jajo będzie moim śniadaniem, a wy… możecie być deserem.”
Mądra Szyja od razu stanęła ochronnie przed Łebkiem, ale ten wyskoczył przed matkę. „Nie pozwolę ci skrzywdzić tego jaja!” – zawołał, starając się brzmieć groźnie, choć w głosie słychać było drżenie.
„Ty?” – zaśmiał się Pazur. „Mały twardogłowiec chce się ze mną bić? To będzie zabawne. Wiesz co, dam ci szansę. Jeśli potrafisz mnie pokonać, jajo będzie wasze. Ale gdy przegram… cóż, będę miał uczę na dwa razy większą.”
Łebek spojrzał na matkę, która kręciła głową z rozpaczą. „Łebku, nie! Pazur jest za szybki, za mądry. To pułapka!”
Ale Łebek już podjął decyzję. „Przyjmuję wyzwanie!” – krzyknął i z całej siły ruszył w stronę Velociraptora, opuszczając głowę do ataku.
Pazur jednak był przygotowany. W ostatniej chwili skoczył w bok, a Łebek przeleciał obok niego, uderzając z całej siły w pień drzewa. Drzewo zatrzęsło się, ale Łebek poczuł, jak boli go głowa mimo swojej słynnej twardości.
„Za wolny, młodzieńcu!” – drwił Pazur, krążąc wokół oszołomionego Łebka.
Mądrość i odwaga
Łebek leżał przy pniu drzewa, czując się oszołomiony i upokorzony. Pazur powoli zbliżał się do jaja, oblizując się z zadowolenia. „Dziękuję za rozrywkę, małe Stygimolochki. Teraz czas na prawdziwą ucztę.”
„Zaczekaj!” – krzyknął Łebek, podnosząc się z trudem. „Jeszcze się nie poddaję!”
„Łebku, błagam!” – szepnęła Mądra Szyja. „Posłuchaj mnie chociaż raz. Nie możesz go pokonać siłą. Musisz użyć głowy, ale nie do uderzania – do myślenia!”
Po raz pierwszy w życiu Łebek naprawdę wsłuchał się w słowa matki. Rozejrzał się dookoła, desperacko szukając rozwiązania. Zauważył, że nad jąjem rośnie ogromne drzewo paprociowe z gęstymi gałęziami. A może…
„Dobrze, Pazurze” – powiedział Łebek, starając się brzmieć spokojnie. „Masz rację. Jestem za słaby, żeby cię pokonać. Ale czy mógłbyś mi powiedzieć, jak udało ci się być tak szybkim? Zawsze marzyłem o tym, żeby być tak zwinny jak Velociraptorzy.”
Pazur zatrzymał się, wyraźnie zadowolony z komplementu. „Cóż, skoro i tak jesteś skazany na porażkę, mogę ci zdradzić swój sekret. Widzisz, wszystko tkwi w…”
Właśnie wtedy Łebek wykonał swój plan. Zamiast atakować Pazura bezpośrednio, z całej siły uderzył głową w pień drzewa nad jąjem. Ogromne drzewo zachwiano się, a jego gęste gałęzie zaczęły spadać prosto na zaskoczonego Velociraptora.
„Co ty…?” – zdążył tylko krzyknąć Pazur, zanim został zasypany gałęziami i liśćmi. Nie był ranny, ale całkowicie uwięziony w gąszczu.
„Teraz!” – krzyknął Łebek do matki. „Szybko, zanim się uwolni!”
Mądra Szyja ostrożnie podniosła jajo w swoim delikatnym pysku, podczas gdy Łebek pilnował, żeby Pazur nie wydostał się z pułapki. „Poczekajcie tylko!” – warczał drapieżnik, próbując się uwolnić. „To jeszcze nie koniec!”
Ale Łebek i Mądra Szyja już uciekali w głąb lasu, niosąc ze sobą cenne jajo. Gdy dotarli do bezpiecznej polany opodal swojego stada, ostrożnie złożyli jajo na miękkich mchach.
„Mamo” – powiedział Łebek, ciężko dysząc. „Przepraszam, że cię nie słuchałem. Gdyby nie twoja rada o używaniu głowy do myślenia…”
„Cieszę się, że w końcu zrozumiałeś” – uśmiechnęła się Mądra Szyja. „Ale to była twoja odwaga i pomysłowość, które uratowały to jajo. Jestem z ciebie dumna.”
Właśnie wtedy jajo zaczęło się trzaskać. Łebek i Mądra Szyja obserwowali z zachwytem, jak z środka wyłaniało się małe, kolorowe pisklę z grzbietu pokrytymt delikatnymi piórkami.
„Piiiii, piii, la, la, la!” – zaśpiewało małe stworzenie swoim cieniutkim głosikiem.
„To Małe Piórko!” – zawołał zachwycony Łebek.
Od tego dnia Łebek stał się jednym z najbardziej szanowanych młodych dinozaurów w stadzie. Nauczył się łączyć swoją naturalną siłę z mądrością i ostrożnością. A Małe Piórko, które dorastało pod jego opieką, zawsze śpiewało najpiękniejsze piosenki właśnie dla swojego dzielnego ratownika.
„Widzisz, Łebku” – mówiła czasem Mądra Szyja. „Prawdziwa siła to nie tylko twarda głowa, ale mądre serce.”
I Łebek wiedział, że ma rację.