Bajka opowiada o młodym Edmontozaurze imieniem Dźwięk, który odkrywa w sobie niezwykłą zdolność rozumienia wszystkich odgłosów prehistorycznego świata. Gdy w dolinie wybucha konflikt o dostęp do wody, Dźwięk musi wykorzystać swój dar, aby pomóc dinozaurom się porozumieć i znaleźć pokojowe rozwiązanie.
Dar młodego Edmontozaura
W zielonej dolinie pełnej wysokich paproci i szumiących rzek żył młody Edmontozaur o imieniu Dźwięk. Jego skóra miała piękny zielonkawy odcień, który idealnie komponował się z otaczającą roślinnością. Dźwięk wyróżniał się spośród swojego stada czymś wyjątkowym – potrafił rozumieć i naśladować odgłosy wszystkich stworzeń w prehistorycznym świecie.
Odkrył ten dar pewnego słonecznego poranka, gdy pasł się ze swoim stadem nad brzegiem krystalicznej rzeki. Usłyszał delikatne pohukiwanie małych pterodaktyli lecących nad jego głową.
„Uwaga! Nadciąga burza z zachodu!” – zrozumiał nagle znaczenie ich wołania.
Zaskoczony własną zdolnością, Dźwięk spróbował odpowiedzieć. Z jego gardła dobył się melodyjny dźwięk, który brzmiał dokładnie jak głos pterodaktyli.
„Dziękuję za ostrzeżenie!” – powiedział w ich języku.
Pterodaktyle zatrzymały się w locie, zdumione, że dinozaur z ziemi potrafi z nimi rozmawiać. Od tego dnia Dźwięk spędzał każdą wolną chwilę na nauce nowych „języków”. Poznał trzaskanie gałęzi, którym komunikowały się małe ssaki, bulgotanie, którym wyrażały się płazy nad brzegiem rzeki, a nawet szum liści, który ostrzegał przed niebezpieczeństwem.
Jego rodzice, starsze Edmontozaury, patrzyli na syna z mieszaniną dumy i niepokoju.
„Dźwięku, czy jesteś pewien, że dobrze rozumiesz te wszystkie odgłosy?” – pytała matka, gdy syn tłumaczył jej pohukiwania sów.
„Tak, mamo! One opowiadają o najlepszych miejscach do nocnego odpoczynku” – odpowiadał z entuzjazmem młody dinozaur.
Wkrótce wieść o niezwykłym darze Dźwięka rozeszła się po całej dolinie. Różne stworzenia przychodziły do niego, prosząc o pomoc w tłumaczeniu. Małe Compsognatus chciały wiedzieć, co mówiły duże ryby w rzece, a majestyczne Parasaurolofusy prosiły o przetłumaczenie śpiewu ptaków.
Dźwięk z radością pomagał wszystkim, czując się wyjątkowy i potrzebny. Nie wiedział jeszcze, że jego dar będzie wkrótce niezbędny do rozwiązania wielkiego konfliktu, który zmieni życie wszystkich mieszkańców doliny na zawsze.
Wielki konflikt o wodę
Latem rzeka, która przez wieki była źródłem życia dla wszystkich mieszkańców doliny, zaczęła wysychać. Poziom wody spadał z każdym dniem, odsłaniając kamieniste dno i pozostawiając jedynie wąski strumyk pośrodku koryta. Sytuacja stawała się coraz bardziej napięta.
Pewnego upalnego poranka nad rzeką zebrały się wszystkie dinozaury z okolicy. Po jednej stronie stanęły potężne mięsożercy, prowadzone przez dumnego Tyranozaura o imieniu Ryk. Jego czerwone oczy błyszczały gniewem, a z jego ogromnej paszczy dobywały się groźne pomruki.
„Ta woda należy do nas!” – ryczał Ryk, uderzając ogromną łapą o ziemię. „Jesteśmy najsilniejsi i mamy prawo pierwszeństwa!”
Po drugiej stronie rzeki stały roślinożercy, których przewodził mądry Triceratops imieniem Spokojny. Jego trzy rogi błyszczały w słońcu, a wokół niego gromadziły się różne gatunki pokojowych dinozaurów.
„Woda powinna być dla wszystkich” – odpowiadał spokojnie, ale stanowczo. „Wszyscy mieszkamy w tej dolinie i wszyscy mamy prawo do życia.”
W oddali, pod cieniem wysokich drzew, stał tajemniczy, stary Diplodok o imieniu Szelest. Jego długa szyja kołysała się łagodnie, a mądre oczy obserwowały spór z niepokojem. Szelest był najstarszym mieszkańcem doliny i pamiętał czasy, gdy podobne konflikty kończyły się tragicznie.
Napięcie rosło z każdą godziną. Młode Velociraptory biegały nerwowo wokół swojego stada, skrzecząc ostrzegawczo. Duże Hadrosaury tupały ciężkimi nogami, wyrażając swoje niezadowolenie. Nawet małe Compsognatus chowały się w krzakach, czując nadchodzące niebezpieczeństwo.
Dźwięk stał pomiędzy stronami, słuchając wszystkich głosów i odgłosów. Jego serce ściskało się z bólu, gdy słyszał strach w wołaniu młodych dinozaurów i rozpacz w głosach rodziców, którzy martwili się o swoje potomstwo.
„Nie możemy tak dalej” – myślał Dźwięk, obserwując coraz bardziej agresywne zachowania obu stron. „Musi być jakiś sposób, żeby wszyscy mogli żyć w zgodzie.”
Wtedy przypomniał sobie swój dar. Może jego zdolność do rozumienia wszystkich języków mogła pomóc w rozwiązaniu tego konfliktu? Postanowił działać, zanim będzie za późno.
Mowa pokoju i jedności
Dźwięk stanął na dużym kamieniu pośrodku wyschniętego koryta rzeki, dokładnie między zwaśnionymi stronami. Jego zielonkawa skóra błyszczała w słońcu, a oczy pełne były determinacji.
„Proszę wszystkich o uwagę!” – zawołał głośno swoim melodyjnym głosem.
Ryk obrócił swoją ogromną głowę w kierunku młodego Edmontozaura i parsknął z pogardą.
„Co może wiedzieć taki mały roślinożerca o prawdziwych problemach?”
Dźwięk nie dał się zniechęcić. Nagle z jego gardła dobył się potężny ryk, dokładnie taki, jak głos Tyranozaura. Wszystkie dinozaury zastygły w zdumieniu.
„Rozumiem twój gniew, Ryku” – powiedział w języku mięsożerców. „Martwisz się o swoje potomstwo i chcesz je ochronić.”
Ryk otworzył szeroko paszcze z szoku. Nigdy wcześniej nie słyszał, żeby roślinożerca mówił w jego języku.
Następnie Dźwięk zwrócił się do Spokojnego, naśladując głębokie pomruki Triceratopsów.
„I ty, Spokojny, również działasz z miłości do swojej rodziny.”
Stary Szelest podniósł swoją długą szyję i spojrzał na młodego Edmontozaura z uznaniem. Jego mądre oczy błyszczały, gdy usłyszał, jak Dźwięk przemawia w starożytnym języku Diplodoków.
„Mądre słowa, młody przyjacielu” – odpowiedział Szelest. „Czas opowiedzieć prawdę o naszej dolinie.”
Dźwięk skinął głową i zaczął tłumaczyć słowa starego dinozaura dla wszystkich zebranych. Szelest opowiedział o czasach, gdy dolina była pełna wody, o podziemnych źródłach, które były zasypane przez dawne lawiny, i o sposobach na przywrócenie im życia.
„Jeśli będziemy współpracować” – tłumaczył Dźwięk słowa Szelesta – „możemy odkopać stare źródła i przywrócić rzece jej dawną moc.”
Ryk i Spokojny spojrzeli na siebie po raz pierwszy bez gniewu. Młody Edmontozaur kontynuował, przemawiając kolejno w języku każdego gatunku:
„Silne łapy Tyranozaurów mogą usunąć duże kamienie. Rogi Triceratopsów doskonale nadają się do kopania. Długie szyje Diplodoków pomogą dotrzeć do najgłębszych miejsc.”
Atmosfera na brzegu rzeki zaczynała się zmieniać. Dinozaury przestały warczeć i zaczęły słuchać z zainteresowaniem.
W ciągu następnych dni, pod przewodnictwem Dźwięka, który tłumaczył między wszystkimi gatunkami, dinozaury pracowały razem nad odkopaniem starożytnych źródeł. Kiedy woda znów zaczęła płynąć obficie, wszyscy mieszkańcy doliny zrozumieli, że współpraca przynosi znacznie lepsze rezultaty niż walka.
Dźwięk stał się nie tylko tłumaczem, ale prawdziwym ambasadorem pokoju w prehistorycznej dolinie, pokazując wszystkim, że różnice mogą być siłą, a nie powodem do konfliktów.